“prima donna” با معنی بانوی اول سازه ها. این نام را آقای رام برای سازه های پوسته ای در نظر گرفت. به علت زیبایی چشم نواز و توالی انحناها. البته سازه های پوسته ای را “structural elegance” هم می نامند. سازه ای در نهایت ظرافت. عموما از یک سازه با ابعاد چندین متر انتظار ظرافت نداریم ولی سازه های پوسته ای این ویژگی را دارند.
سازه های پوسته ای عموما از طبیعت الهام گرفته می شوند. صدف ها بهترین مثال برای پوسته هستند. هرچند تخم مرغ نیز مثال مناسبی است. تخم مرغ یک غشای پوسته ای تمام عیار هست. آنچه که سازه های پوسته ای را خاص می سازد، انحناهای سازه می باشد. انحناهایی که علاوه بر زیبایی مقاومت سازه در برابر بارهای وارده را به چندین برابر افزایش می دهد. انحناهایی که باید به درستی و دقت هرچه تمام تر طراحی و ساخته شوند تا پوسته بتواند مقاومت مطلوبی داشته باشد والا همه چیز وارونه خواهد بود و سازه ی شما آسیب می بیند.
سازه های پوسته ای در اوایل قرن بیستم معرفی شدند. سازه های پوسته ای بالاترین بهره وری را در بین سازه ها به علت پوشاندن سطح زیاد با کمترین مصالح دارند.
این نوع سازه ها به علت جذابیت ظاهری بالا، استفاده از مصالح کمتر و امکان پوشش فضای بیشتر بدون استفاده از ستون همواره مورد توجه مهندسان معماری و سازه بوده است. از طرفی از اوایل دهه ی 50 میلادی با حضور شیمی در صنعت ساختمان و امکان ساخت بتن های با مقاومت بالاتر، سازه های پوسته ای بتنی با ضخامت کم مورد توجه قرار گرفتند. ساخت ساختمان Eero Saarinen’s Kresge Auditorium در محوطه ی دانشگاه MIT شروعی مناسب برای این موضوع بوده است. ساختمانی که بخشی از یک کره است و فقط در سه نقطه به زمین متصل می گردد.
ساختمان Eero Saarinen’s Kresge Auditorium در محوطه ی دانشگاه MIT